Vrijwilliger(3/3) - Luuk Kops

Luuk Kops De laatste paar weken hebben we veel gesproken over de problemen van een land als Uganda. Problemen die aan de oppervlakte komen in alle lagen van zo'n samenleving. Maar we kijken niet alleen kritisch naar anderen. Ook de voortgang van onze eigen SCS projecten hebben we geregeld onder de loep genomen, zeker de laatste weken van mijn verblijf. Als je het heel nuchter bekijkt hebben we in drie maanden tijd een stuk of tien wandjes en deuren geplaatst. Een conclusie waar we overigens vaak hard om gelachen hebben, aangezien we allebei gewend zijn te werken in een veel hoger tempo. Waarom ligt de productiviteit niet hoger terwijl wij veel tijd en energie in de SCS projecten gestopt hebben?

Om te beginnen moeten we onszelf afvragen hoe belangrijk het is om de verbeteringen er in een rap tempo doorheen te voeren. Zoals inmiddels wel bekend is het SCS motto 'door gedetineerden, voor gedetineerden'. Het kost veel extra tijd, maar uiteindelijk staat er niet alleen een binnenwand maar zijn er ook een aantal jongens die er het nodige van geleerd hebben. Dat je soms tien keer hetzelfde aan het uitleggen bent moet je dan maar op de koop toe nemen. Daarnaast is er al vele jaren niets gedaan aan het onderhoud van de gevangenis, laat staan aan verbeteringen, dus die paar maandjes extra....

Maar uiteraard zorgt niet alleen het opleidingsaspect voor de nodige vertraging. Zoals al eerder aangegeven is een Praxis hier niet aanwezig. Ook het krijgen van een goede prijs gaat niet vanzelf. Voordat je bijvoorbeeld een groep van zo'n twintig Ugandese houthandelaren aan het verstand hebt gebracht dat je niet een stinkend rijke toerist bent, ben je wel een dag verder. En op het moment dat je dan eindelijk het hout op een vrachtauto (ook weer onderhandelen) hebt liggen en onderweg bent naar Kigo Prison is je grootste zorg of je toch niet geript bent.

Luuk Kops Een paar weken geleden heb ik onder andere mijn zorgen geuit over het hiërarchische systeem in Uganda. De werkzaamheden liggen hier gewoon stil als de leider van de werkplaats een dag ziek is. Niemand die op het idee komt om te informeren wat er moet gebeuren om de boel gewoon door te laten gaan. Ook als een hoger geplaatst persoon hier toevallig een ander plan heeft met 'de jongens' van de Carpentry worden onze lopende werkzaamheden gewoon een dag uitgesteld. Overleg of uitleg overbodig, gewoon een dag vertraging.

Aangezien SCS vreemd genoeg(?) geen dikke 4x4 voor de deur heeft staan verplaatsen we ons alleen met het openbaar vervoer. En mocht iedereen in Nederland zich geregeld storen aan de vertragingen bij de NS, in Uganda zijn er sowieso geen reisschema's. Dus af en toe een uurtje wachten tot de Matatu vol zit (gaat pas rijden als hij vol is!) behoort tot de mogelijkheden. Het is overigens ook best mogelijk dat de politie je Matatu een tijdje aan de kant van de weg zet. Niet omdat er iets mis is met het busje, maar gewoon omdat meneer agent geld nodig heeft om zijn kinderen naar school te kunnen laten gaan.

We hebben ons de afgelopen maanden geregeld afgevraagd of het mogelijk is om de Supporters in Nederland beter uit te leggen hoe we werken in Uganda. Waar de tijd blijft en waarom het werktempo zoveel lager ligt dan we in Nederland gewend zijn. Mijn conclusie is dat dat niet goed uit te leggen valt, want het is een totaal andere wereld. Het klinkt een beetje als een cliché, maar je moet het meegemaakt hebben. En ik ben blij dat ik dát als SCS vrijwilliger heb gedaan!