Kigo Prison: Een oude wijze man

Kigo Yusuf Mijn naam is Yusuf [niet zijn echte naam] geboren in februari 1941 van wijlen een polygame vader en wijlen mijn lieve, bescheiden moeder, wat mij nu kwalificeert als een 70 jaar oude bejaarde van Uganda. Gedurende mijn jeugd ging ik naar verschillende scholen op zoek naar verschillende opleidingen, eerst ging ik naar Lagere school in Jinja district en stopte in P4. Toen ging in naar een andere Lagere school tot P8. Daarna ging ik naar de Middelbare school in Kampala, maar niet veel verder gaan dan S2. Later kwam ik bij een technische school voor mijn cursus timmerman, die ik heel goed voltooide met een goed certificaat in schrijn- en timmerwerk. Na mijn cursus, met de gereedschapskist die ik kreeg van weldoeners, opende ik een meubelwinkel, dat maakte me bekend in die plaats werken.

En het was in die periode toen ik mijn geliefde vrouw (inmiddels overleden) ontmoette, die mijn leven gelukkig maakte tijdens mijn jeugd. Ze maakte mijn leven inderdaad blij toen ze tijdens ons huwelijk vier jongens en zes mooie dochters kreeg. Maar later overleed ze na een lange strijd met kanker op de leeftijd van 53 jaar. Het maakte mijn leven moeilijk, de oorzaak van haar afwezigheid in het gezin dat reeds uitgegroeid was tot een groot aantal, mijn kinderen gaven me kleinkinderen die echt ouderlijke zorg nodig hadden.

Het was tijdens dat cruciale moment dat iemand een klein meisje van zeer jonge leeftijd bij ons neerzette en mij beschuldigde van pedofilie wat mij naar Mpigi High Court bracht waar de voorzittende rechter mij veroordeelde tot 40 jaar gevangenisstraf wat niet alleen voor mij een hoop ellende bracht, maar ook voor mijn gehele familie.

Sinds mijn veroordeling in 2010 werd ik gezonden naar mijn huidige huis, Kigo Prison, waar ik mijn best heb gedaan om rond te komen, door mij aan de regels en voorschriften van de gevangenis te houden, na het leren van de echte definitie van een gevangenis. Nadat de gevangenis leiding van mijn zaak hoorde, kreeg ik een deel van de leiding om de hele Boma schoon te houden. Mijn leven in de gevangenis is eenvoudig en educatief want ik heb zo veel mannen en jonge jongens ontmoet waarmee ik als ouder heb gepraat en ik heb veel van hen geleerd. Ik kwam te weten hoe in de gevangenis je kosten te minimaliseren, zoals als je een stuk zeep kan delen met een vriend, krijg je een scheermesje dan kan je deze delen met je collega's in ons leven van dag tot dag, dit heeft enorm de eenheid verbeterd. Het is door deze samenwerking dat mijn leven echt veranderd is, want zo help ik nu anderen en helpen zij ook mij. Daardoor heb ik ook besloten om mijn familie terug naar Jinja te verplaatsen naar mijn veilige plek waar ik na het voltooien van mijn straf nuttig zal zijn voor mijn stamleden. Zoals ik hoop heb dat mijn hoger beroep zal worden behandeld, want ik heb om strafvermindering gevraagd.

En als ik een tweede kans krijg wil ik voortbouwen op wat ik hier in de gevangenis heb geleerd om buiten uit te voeren in het belang van mijn familie en de hele natie, want ik weet nu hoe mensen zich in alle hoeken gedragen. Tenslotte wil Second Chance Support vragen om seminars, workshops en ook quizzen en debatten, waardoor gevangenen leren vooruit te denken zoals we accepteren en geloven dat alles in de handen van Allah, de Almachtige is. Moge hij u allen zegenen. 'For God and my Country'.