Kigo Prison: Een dag in de gevangenis

Kigo Thomas Ik ben op naam Thomas [niet zijn echte naam] geboren in december 1985 in Uganda. Ik ben de vierde geborene van zeven kinderen. Ik ben opgegroeid in Jinja en heb een Lagere school en later de Middelbare school doorlopen, waarna ik naar Makarere College ging voor mijn Advanced Certificate. Ik was nog steeds bezig met het coördineren van mijn familiebedrijf en deed jeugd vrijwilligerswerk in niet-gouvernementele organisaties. Ik ben nog steeds vrijgezel, maar met een zoon van wie ik hoop dat hij na mijn vrijlating met mij zal terugkeren naar mijn familie.

Toen ik werd gearresteerd was het een zeer moeilijke dag voor mij, want het was mijn eerste keer, maar desalniettemin, het was echt en het gebeurde. Dit was september 2008 toen ik in de gevangenis belande op beschuldiging van het in bezit hebben van een vuurwapen zonder geldige papieren. Ik bleef enige tijd in voorarrest tot ik later schuld bekende en werd veroordeeld tot acht jaar waarvan nog vier resteren. Na de dag van mijn veroordeling was het moeilijk er mee om te gaan, maar ik heb sterkte en hoop opgedaan dat aan het eind van elke donkere wolk er een zilveren randje is.

Natuurlijk een gevangenis is een gevangenis, het is niemands huis waar je wil wakker worden en je je eigen regels of opdrachten maakt. Dat is waarom het wordt beschouwd als de laatste optie om een persoon positief te hervormen. Een dag van het leven in de gevangenis begint met de algemene telling van de gevangenen, pap eten als ontbijt en later naar de shambas (velden) om te werken. De gevangenis is een veranderende arm van de overheid gericht op de hervorming van een persoon. Om drie uur komen de gevangenen uit de shambas, om terug te keren naar de gevangenis. We hebben ons avondmaal om vier of vijf uur en de algemene opsluiting is rond zeven uur geregeld, waarna we in een wereld leven waar mensen van buiten ons zien als mislukkelingen, waardoor we weinig steun van hen krijgen, behalve van de gevangenis zelf en van zijn eigen programma's voor rehabilitatie van gevangenen. Over het algemeen is het niet een hectische dag in de gevangenis zoals mensen geloven en we nemen het zoals het is.

Ik heb in staat geweest om mijn gedachten te vernieuwen door middel van een geavanceerde cursus die is opgezet en hoop mijn leven positief te veranderen. Het spijt me om te zeggen, maar dank God dat ik in de gevangenis ben, want ik heb veel geleerd, dat wil zeggen het delen van het weinige dat ik heb, om tolerant te zijn, en bovenal het verkrijgen van een heilige bevestiging in de gevangenis. Dit is werkelijk groots voor mij op dit moment en dus duimen omhoog voor de directeur en het personeel van de Kigo Prison voor hun grote rol in de hervorming van mij en mijn medegevangenen. Want ik zie een rooskleurige toekomst, een toekomst van een hervormd, veranderd en verantwoordelijk burger die goed zal zijn voor mijn familie, mijn land ten goede komt, en de wereld als geheel, met God als mijn helper.

Second Chance Support is als de Heilige Geest die door God gezonden was om Jezus discipelen te versterken, het betekent veel voor mij als een gevangene, omdat het mij hoop heeft gegeven, moed en als teken langs het pad dat ik en andere gevangenen nemen tot verandering. Ik zeg dat dit omdat het een goede spirit geeft en ik wil ook aan Second Chance Support vragen om debat- en drama groepen in te voeren in gevangenissen, omdat dit een van de manieren is om een gevangene zijn of haar innerlijke gevoelens te uiten over bepaalde kwesties. Tenslotte wil ik het hele team bedanken dat het deze taak op zich heeft genomen in de gevangenissen en tevens de sponsors bedanken voor hun onvoorwaardelijke liefde voor gevangenen. Laat ik zeggen: houd de spirit, passie die jullie voor ons hebben en opdat de almachtige God jullie overvloedig mag belonen. 'For God and my Country'.